یادداشت روز ؛حادثه تلخ انفجار در بندرعباس، زخمی عمیق بر پیکر جامعه ما نشاند؛ زخمی که هیچ پاداش مالی و هیچ بیمه‌ای توان التیام آن را ندارد.

جان‌های از دست رفته، پدران و برادرانی بودند که ستون‌های زندگی خانواده‌هایشان محسوب می‌شدند؛ همسرانی که عشق و امید خانه‌های خود بودند.

هیچ مبلغی، جای خالی آغوش پدری که چشم به راهش بودند را پر نخواهد کرد؛ هیچ تعهدی، فقدان صدای مهربان یک برادر را باز نمی‌گرداند.

خسارات مادی شاید ترمیم شود، اما خلأ جان‌های بی‌بازگشت، هرگز التیام نمی‌یابد.

ارزش جان انسان‌ها ورای تمام دارایی‌ها و محاسبات مادی است؛ جهانی که با مرگ هر انسان فرو می‌ریزد.

مرگ ناگهانی عزیزان، قلب هر وجدان بیداری را به درد می‌آورد و او را به تفکر دربارۀ معنای واقعی زندگی و مسئولیت انسانی وادار می‌کند.

هر پدر، هر همسر، هر فرزند از دست رفته، قصه‌ای ناتمام از زندگی و عشق بود که دیگر هیچ‌گاه تکرار نخواهد شد.

چه اندوهبار است دنیایی که برای جان انسان، قیمتی جز ارقام و اعداد قائل شود.

ای کاش پیش از آنکه این فاجعه‌ها رخ دهد، ارزش بی‌بدیل زندگی را در می‌یافتیم.

امروز، تنها اشک و سکوت می‌تواند عظمت این مصیبت را روایت کند.